Fjortende Julibukta: “Did you have a nice paddle?”(Woensdag 16 juni)

IJs! Dat was het eerste wat ik zag toen ik vanochtend naar buiten keek.


Stukken ijs in het water, voor het eerst. De Ioffe heeft de hele nacht naar het Noorden doorgevaren en het begint buiten daarom meer en meer een poolgevoel op te leveren. De eerste stop vandaag was bij Fjortende Julibukta, of te wel de 14e juli gletsjer. Een grote gletsjer van 81 km2 en 1200 meter op zijn hoogste punt. Het was ook de eerste dag dat ik kon kayakken. Dus als een Michelinmannetje (veel laagjes kleding, drysuit,
zwemvest) stapte ik vanochtend in een kayak. Het water was spiegelglad, er was geen wind dus het waren de perfecte omstandigheden. Op een ijsschot zagen we nog een zeehond (“beard-seal” dus vrij vertaald een baardzeehond) liggen. In de rotsen zaten vogels van het “merk” Atlantic Puffin. Alle vogelaars aan boord waren helemaal enthousiast: ze zagen er inderdaad grappig uit met oranje voetjes en een opvallende kromme kop. Bij gebrek aan pinguins op de Noordpool zeggen we maar dat we pinguins hebben gezien. Op de kant zagen we ook weer enkele rendieren. Maar het meest indrukwekkende was toch de gletsjer zelf. Lekker rustig peddellen tussen het ijs, in alle rust, genietend van het uitzicht. Het was dan ook een overtuigd “yes” dat ik als antwoord gaf op de vraag “Did you have a nice paddle?”, toen ik als michelinmannetje weer aan boord klom.

Alkornet & Poolepynten (Dinsdag 15 juni)

Dinsdagochtend waren nog een aantal briefings m.b.t. de uitstapjes met de zodiacs. Denk aan veiligheidsvoorschriften maar ook gedragregels hoe om te gaan met de kwetsbare natuur. Dit zijn eigenlijk de standaard regels voor duurzaam toerisme (samengevat: laat niks achter, neem alleen foto’s mee). En


uiteraard: wat te doen bij een ontmoeting met een ijsbeer. Bij de uitstapjes aan land hebben de gidsen allemaal geweren bij zich, maar het zou zonde zijn als ze deze moeten gebruiken. Dus voorkomen is beter dan genezen. Hoewel er uiteraard weinig te genezen is aan iemand die door een ijsbeer is aangevallen of andersom: een ijsbeer die is neergeschoten.

’S Middags gingen we voor het eerst aan land: bij een rots genaamd Alkhornet

(437 meter). De groepen werden ingedeeld naar zwaarte voor een wandeling: licht, gemiddeld of zwaar. Ik koos voor de laatste ook al was die echt niet zo zwaar. Wel kreeg ik het snel erg warm: je kleedt je als snel (te) warm aan voor actief lopen en klimmen. En soms zak je tot voorbij je knieen weg in de sneeuw. Tijdens de wandeling zaken we rendieren, poolvossen en uiteraard veel vogels. Dit plus de prachtige uitzichten vanaf de rotsen en kliffen, en niet te vergeten het fantastische weer (zonnig, blauwe hemel) maakte het uitstapje tot een onvergetelijk succes. Een uitstekend begin!

Na het avondeten gingen we nog één keer land. Het wordt toch niet donker, dus waarom zou je ’s avonds niet een uitstapje plannen. We gingen aan land op een plek met de prachtige naam Poolepynten. Een plek die compleet anders was dan onze middagstop: Poolepynten is een lage wal met een binnenzee en stranden aan beide kanten. Het lijkt op een kunstmatige dijk. Het doel van het bezoekje was om de kolonie walrussen te bekijken. De walrussen stelden ons niet teleur: we zagen eerst drie beesten lekker luieren op het strand.

Toen we terugliepen naar onze zodiac-landingsplaats doken opeens twee walrussen in het water op – recht voor ons. Ze zwommen rustig naar ons toe en staarden ons vervolgens nieuwsgierig aan. Het mag duidelijk zijn dat de klikjes van de camera’s bleven gaan.

Eén van de opmerkingen van het thuisfront was: je zal nu wel lekker rustig slapen zonder kinderen. De eerste nacht viel echter tegen: in het begin slaap je lekker en verwerk je rustig alle indrukken van de dag in je dromen.

Later in de nacht wordt je toch automatisch een paar keer wakker van het licht. Vandaag doe ik een nieuwe poging: behalve de gordijnen gebruik ik ook mijn handdoek, badjas en een trui om het raampje te verduisteren.

Kennismaking met de Akademik Loffe (Maandag 14 juni)

Aan het einde van de middag gingen we dan aan boord van het Quark schip, de Akademik Loffe. Dit Rusische onderzoeksschip uit 1989 kan ruim 100 passagiers vervoeren. Voorzieningen aan boord zijn een eetzaal, bibliotheek, bar, presentatiezaal en zelfs een sauna. Maandag stond vooral in het teken van kennis making met de boot en een aantal (veiligheids)briefings m.b.t. de boot zelf. En er was zelfs een eenvoudige evacuatieoefening.


Communicatie schijnt eenvoudig te kunnen via een soort satelliet sms/e-mail.

Wat ik ga proberen is om stukjes voor mijn weblog naar huis te sturen, waarbij Isabelle ze online zet. Ik heb dus verder geen toegang tot internet of mijn eigen e-mail inbox. Ook zal mijn weblog het voorlopig zonder foto’s moeten stellen.

The end of the world as we know it (and I feel fine) (Maandag 14 juni)

Dit nummer van R.E.M. bleef in mijn hoofd zitten bij het ontdekken van Longyearbyen. Want dit lijkt het einde van de wereld omdat:
(1) De natuur nu al overweldigend is. Ruige besneeuwde bergen rondom een baai. Geen bomen, kaal maar toch één en al natuur.
(2) Het stadje zelf oerlelijk is. Het is gebouwd om te overleven, niet met estethische wensen of de bedoeling om een “gezellige” buurt te bouwen.

Het kleine stadje maakt ook een wat industriele indruk vanwege de (kolen)mijnbouw, ook zijn de mijnen hier niet meer operationeel. Alles lijkt oud, versleten & verlaten.

Toch was het leuk om een kleine wandeling te maken. Ik blijf het zeggen: de bergen rondom de stad zijn prachtig. En bij een nadere inspectie heeft het stadje ook wat: de eenvoudige houten huisjes met de verzameling sneeuwscooters ernaast. Het kleine zeer eenvoudige kerkhofje. Het houten visserskerkje. En het museum over Spitsbergen. Hier leer je uiteraard meer over flora, fauna en geschiedenis. Opvallend is dat Spitsbergen lang een stuk niemandsland geweest waar gelukzoekers gingen jagen. Op een gegeven momen begon iedereen stukjes te claimen: landen, bedrijven en individuen.

Voorbeelden van deze claims en bordjes hangen in het museum. Daarom werd het Spitsbergenakkoord getekend, waarin een beetje duidelijkheid kwam.

Spitsbergen behoort nu tot Noorwegen, maar andere landen hebben binnen bepaalde grenzen vrij toegang om hier activiteiten te ondernemen (iets waar de Russen nog steeds gebruik van maken). Ook kan je je hier als immigrant vrij vestigen (vanuit de hele wereld).

Overigens kan je veel leuke excursies maken vanuit Longyearbyen. Ons hotel (Spitsbergen Hotel) kan uitstekend hierover adviseren: je kan fossielen zoeken bij een gletsjers, trekkings maken in de bergen, hondenslee-excursies maken of bezoekjes brengen aan oude mijnen. Helaas had ik hiervoor niet de tijd. Grappig is het advies wat het hotel geeft: ga of georganiseerd met een

(gewapende) gids mee op pad of neem “je eigen vuurwapen” mee. Want ijsberen zitten hier overal, vorige week zelfs één keer in het stadje, en ze zijn levensgevaarlijk.

Om half twee was het tijd voor Nederland-Denemarken en uiteraard kan je in Longyearbyen ook een televisie vinden om voetbal te kijken, namelijk in de lobby het SAS Radison hotel. De lekkere 2-0 overwinning was het toetje op de geweldige ervaring om hier te zijn, aan het einde van de wereld. I feel fine.

Jetlag in Europe (Zondag 13 juni)

Met een stevig jetlaggevoel ben ik om kwart over twaalf ’s nachts (dus eigenlijk op maandag) aangekomen in Longyearbyen, de “hoofdstad”van Spitsbergen. Jetlaggevoel voor een reisje in Europa? Jawel, ten eerste duurde de reis ruim 10 uur met drie vluchten (Amsterdam-Oslo-Tromso-Lonyearbyen). Ten tweede kom je dus midden in de nacht aan, maar is het hier volkomen licht. Nu in de zomer wordt het hier binnen de poolcircel niet donker. Heel vreemd. Maar een terechte compensatie voor het feit dat het hier in de winter niet licht wordt......

Hoogtepunt van deze reisdag: de landing in Tromso. Een prachtige landing door een Noors Fjord, met besneeuwde toppen aan beide kanten van het vliegtuig.

Tips:

Ondanks het doorlabellen en de informatie op Schiphol, moet je toch je bagage ophalen in Olso en door de douane. Dit staat op slechts één bord aangegeven. Als je deze mist, mist je bagage jou.... Dat is dus een Nederlands stel overkomen. Beetje vervelend wanneer je bagage niet de boot haalt, want deze is niet na te sturen.

Op Oslo airport kan je alle valuta pinnen: Dollars, Euro’s en Noorse Kronen. Vooral Dollars schijnen handig te zijn aan boord i.v.m. fooien.

Aftellen...nog drie dagen

Nog drie dagen, en dan vertrek ik naar Spitsbergen!

Mocht je willen zien welke reis ik ga doen, uiteraard staat hij op de site van Sawadee Reizen
http://www.sawadee.nl/reisroutes/toon_reis.php?rc=XSI

Zoals vermeld is dit een "kort" rondje Spitsbergen. Er zijn uitgebreidere reizen, voor een totaal overzicht zie:
http://www.sawadee.nl/navigatie/continent.php?regio=Noord-en-Zuidpool#Spitsbergen

Of indien je de Noordpool te dichtbij vindt.....je kan ook naar de Zuidpool met Sawdee/Quark:
http://www.sawadee.nl/navigatie/continent.php?regio=Noord-en-Zuidpool#Antarctica

Spitsbergen - wist je dat?

De naam Spitsbergen klinkt Nederlands en is het ook; deze naam is aan de eilandengroep gegeven door Willem Barentsz in 1596 op weg naar Nova Zembla.

Als je even in de beschrijvingen duikt, dan kom je genoeg grappige en interessante feitjes tegen uit de categorie "wist je dat....."

...Spitsbergen ruim 550 km ten noorden van Noorwegen ligt?
...Dat dus erg noordelijk is (om precies te zijn 74-81 NB)?
...Spitsbergen onderdeel is van Noorwegen maar vreemd genoeg niet van het verdrag van Schengen?
...Er daarom geen belasting wordt geheven op drank, waardoor de alcoholische prijsverschillen met het dure vasteland van Noorwegen enorm zijn?
...De Noorse naam voor Spitsbergen Svalbard is?
...Spitsbergen een eigen internetdomein-landcode heeft (SJ)?
...Sinds 2008 de internationale genenbank er is gevestigd ("de Wereldzaadbank")?
...In Spistbergen veel fossielen zijn gevonden, waaronder het enige complete skelet van een pliosaurus?